De luidste schreeuwer en de 90-10-1 regel

De structuur van sociale netwerken weerspiegelt de structuur van de reële wereld. Ze heeft de neiging om eerder hiërarchisch dan wel horizontaal te worden. Uit analyse van de netwerk gegevens blijkt Twitter is geen sociaal netwerk is.

Ook op internet doet het fenomeen van van elitevorming zich voor. Dit proces is beschreven door de Griekse econoom Yanis Varoufakis. In zijn artikel “What does it take to transform an e’mob into an empowered demos? Toward a democratic critique of ‘the politics of wiki“, stelt hij:

“Democratie gaat er niet alleen over dat de meerderheid beslist, of het idee dat de menigte moet worden geraadpleegd alvorens belangrijke beslissingen genomen worden, of het recht op vrije meningsuiting. Hoewel al deze dingen belangrijk zijn voor een goede samenleving, ze zijn geen voldoende voorwaarden voor de democratie. Zoals de oude Atheners maar al te goed wisten, de hoeksteen van de democratie is ‘iségoria’, dat is,  dat iedereen een gelijke zeg heeft in de uiteindelijke formulering van het beleid, onafhankelijk van de vraag of hij rijk is, welgesteld een handenarbeid of arme luis is.”

Gebruikersparticipatie: de 90-9-1 regel

Gebruikersparticipatie in ‘online communities’ volgt dikwijls min of meer de volgende regel:

  • 90% van de bezoekers zijn lurkers. Een lurker is een passieve gebruiker van het Internet. Bijvoorbeeld iemand die wel regelmatig artikelen in een nieuwsgroep leest, maar zelf niets plaatst of reageert;
  • 9% van de bezoekers plaatst of reageert soms. Maar heeft vaak andere prioriteiten;
  • 1% van de bezoekers plaats en reageert veel en zorgt voor de meeste inhoud.

De participatie ongelijkheid is nog erger bij blogs. De regel is er meer 95-5-0,1.

Die ongelijkheid vind men ook terug op de Wikipedia waar meer dan 99% van de gebruikers het lezerspubliek vormen. Volgens Wikipedia’s  about pagina heeft de site 82.000 gebruikers die actief bijdragen leveren voor 400 miljoen unieke bezoekers per maand. Dat is 0,02%.

Die participatie ongelijkheid is alom tegenwoordig op het Web. Een snelle analyse van Amazon.com toonde aan dat de site duizenden boeken verkocht met slechts 12 reviews, wart wiul zeggen dat minder dan 1% van de klanten reviews schreven.

Het probleem is dat het ganse systeem niet representatief is voor de doorsnee Web-gebruikers. Je hoort altijd maar de mening van 1% van de gebruikers die waarschijnlijk ook meestal verschillend zal zijn van de mening van 90% die je nooit hoort.

Dit is ook een probleem voor bedrijven en organisaties  die klanten feedback krijgen, deze is niet representantief. Dit geldt ook voor de reviews van boeken en diensten zoals restaurants,hotels…

Online enquetes zijn zowieso niet objectief omdat ze niet uitgaan van een gewogen staal.

Zoekrobotten zoals Google baseren de rangschikking, pagerank van zoekresultaten op het aantal links naar pagina’s, gemaakt door 1% van de gebruikers.

Discussiegroepen verdrinken in flames en postings van povere kwaliteit. Het vosltaat de reacties te lezen op online krantenpagina’s om zich daarvan te overtuigen. Het gevolg hiervan is dat velen afhaken.

Bronnen

Participation Inequality: Encouraging More Users to Contribute, Jakob Nielsen

What does it take to transform an e’mob into an empowered demos? Toward a democratic critique of ‘the politics of wiki, Yanis Varoufakis

Empirical Study: Twitter is not a Social Network, Patrick Philippe Meier

Citizens as political participants: The myth of the active online audience?

Advertisements