Category Archives: Privacy

Hoe uw privacy beschermen online?

Last update 17 september 2014

Gemakkelijk toe te passen

Blijkbaar zij er nog altijd mensen online die niet weten dat je op het internet reclame  kan tegenhouden, alhoewel ad blockers al sedert 2002 beschikbaar zijn. Een Ad blocker is een programma dat online advertenties voor je blokkeert. Adblock Plus is het bekenste.

Hier vind je er meer over.

Internet Vrijheid Toolbox (in nederlands) van Bits of Freedom (BOF)

Veiligheid: Wachtwoorden, Versleuteling, Software

Privacy: Inzicht in jouw sporen op internet, Tools die jouw sporen verkleinen,

Alternatieven

HTTPS Everywhere (in english) van Electrtonic Frontier Foundation (EFF)

Encriptie van surfen met browser Firefox of Chrome

Gezichtsherkenning uitschakelen op Facebook 

Unsell Yourself – Een manier om tegen Facebook te protesteren  (Yale Law & Technology)

Als we in onze Facebook-profielen dingen aanbrengen die een fout beeld geven, dan is Fcebook er niets mee en verkoopt het fake info aan zijn klanten. Met als gevolg dat het ook niet zal werken voor die klanten, marketeers van bedrijven. Dus minder clicks op de adds en minder inkomsten voor Facebook.

Zie ook:

Surveillance Self-Defense van de Electronic Frontier Foundation

 Online Guide to Practical Privacy Tools van EPIC

In ontwikkeling

Tox wil privacyvriendelijk alternatief voor Skype bieden

Voor onderzoeksjournalisten

Encryption Works: How to Protect Your Privacy in the Age of NSA Surveillance van de Freedom of the Press Foundation

Information Security for Journalists

Voor nerds

Prism Break (EFF)

Opt out voor wereldwijde datatoezichtsprogramma’s zoals PRISM, XKeyscore en Tempora. Stop datatoezichtsprogramma’s van overheden door je communicatie te versleutelen en een einde te maken aan je afhankelijkheid van eigendomsmatige diensten.

Video: You broke the Internet. We’re making ourselves a GNU one (GNUnet)

Tor for anonimity online

Voor sterke karakters

web 2.0 suicide machine

Waarom Google onze zoek geschiedenis bijhoudt

‘Googlen’ is een werkwoord geworden in onze taal, synoniem voor zoeken op het Web. Het probleem is dat we er zo kritiekloos mee omgaan, alsof Google alle antwoorden heeft. Ons vertrouwen in Google berust echter op een misvatting volgens Siva Vaidhyanathan, professor in de Bibliotheekwetenschappen:

“….We do not properly understand the nature of the nature of the transaction between us and Google. …into our relationship with Google we do not grasp that we are not really Google’s costumers. Google calls us users, but in fact we are Google’s products. Our attention is what Google sells to its customers, which are the advertisers.” (BBC interview)

We zijn dus geen klanten van Google, maar Google gebruikt onze argeloze aandacht en nieuwsgierigheid om zijn adverteerders te bedienen.

Volgens prominente linguisten zoals Arbib en Lakoff verklaren spiegelneuronen de biologische ontwikkeling van het menselijk taalvermogen (Arbib, 2005; Gallese, Lakoff, 2007). Ze maken het in alle geval mogelijk dat we elkaar begrijpen zelfs in dubbelzinnige situaties die weinig aanknopingspunten bieden. Omdat spiegelneuronen het mogelijk maken ons in de schoenen van iemand anders te plaatsen kunnen we ook zijn intenties begrijpen.

Ook als we zoeken met Google maken we op een of andere manier onze intenties duidelijk. Google krijgt onze aandacht gratis. De vraag is schenkt Google ook aandacht aan ons, of loert het gewoon van achter een doorkijkspiegel naar ons terwijl het ons wat brokjes informatie toegooit die al of niet relevant zijn voor onze vraag. Continue reading Waarom Google onze zoek geschiedenis bijhoudt

Hoe Facebook voortdurend onze privacy schendt

Eerst was er Beacon

Begin november 2007 introduceerde Facebook een nieuw onderdeel genaamd Beacon. Het is een advertentieprogramma waarmee advertenties worden getoond op basis van voorkeuren en gedrag van gebruikers en vrienden. Na een paar weken ontstond er commotie bij de gebruikers van Facebook wegens het schenden van de privacy van de gebruikers door deze Beacon-applicatie.

De nieuwe toepassing zorgde ervoor dat het aankoopgedrag van de gebruikers bij tientallen andere onlinewinkels aan hun vrienden werd getoond. Dit gebeurde zonder duidelijke aankondiging of toestemming. De onlinegemeenschap stond op zijn achterste benen en startte een online protestactie. Na een korte week van protesten van gebruikers en een petitie van ruim 50.000 gebruikers heeft Facebook eind november het advertentieprogramma Beacon gewijzigd en gebruiksvriendelijker gemaakt.

Facebook Connect

Sedert 2008 vind je een andere verleider op  allerlei andere sites met userbase, de  ‘Facebook Connect’.

Hoe werkt het systeem?

  1. Klik op de ‘Connect with Facebook’ knop om de persoonlijke data uit het Facebook profiel te zuigen en op de site een account te creëen
  2. Eens in gelogd kunnen gebruikers met hun Facebook vrienden interageren.
  3. Informatie over gebruikers. Activiteiten op de third-party site worden teruggestuurd naar Facebook zodat ze zichtbaar wordt voor hun vrienden

Gezichtsherkenning stilzwijgend ingeschakeld

Juni 2008. Facebook heeft gezichtsherkenning van Europese gebruikers stilzwijgend ingeschakeld. Als gebruikers in Europa foto’s uploaden en Facebook de gezichten van vrienden herkent, wordt vervolgens gesuggereerd om deze vriend te taggen.

Facebook scant dus op de achtergrond alle geüploade foto’s op gezichten om in kaart te brengen wie wie is.

Privacy in dienst van marketing

De ‘vind ik leuk knop’ is de ware verleider van Facebook. Als je fans wil verzamelen, hou je dan ver weg van groepspagina’s en ‘communities’, keep it simple. Een pagina met bovenaan een klein knopje, duim omhoog. Zo verzamelde Adidas reeds meer dan 5 miljoen fans.

En je vindt het knopje niet alleen op de facebooksite zelf, maar ook op tal van andere sites. Het knopje kan nog meer: het laat zien wie van je vrienden al eerder de webpagina die je bekijkt leuk vonden. Wanneer een aantal van je vrienden, de mensen wiens mening en smaak je waardeert en vertrouwt, een website of artikel te gek vinden, zul je sneller geneigd zijn deze te gaan lezen.

En hopla zo verzamelt Facebook ook nog eens data over welke websites je leuk vind.  Maar de verzameling van deze gegevens is in feite strijdig met de Europese privacy regelgeving.

Exploitanten van websites in de Noord-Duitse deelstaat Sleeswijk-Holstein moeten het ‘vind ik leuk’-icoontje van Facebook van hun sites verwijderen. De privacy-toezichthouder in dat bondsland beschuldigt Facebook ervan via deze ‘like-button’ op onwettige manier gegevens van website-bezoekers te verzamelen.

Websites die het blauwe icoontje met de opgestoken duim laten staan, hangt een boete boven het hoofd van maximaal 50.000 euro.

Facebook dringt steeds dieper onze privacy binnen

Een idee van hoe Facebook steeds meer de privacy van zijn gebruikers is gaan verkopen vind je in deze statistieken (Bron: Visual Guide To Facebook’s Privacy Changes Over Time)

Donkerblauw staat voor de persoonlijke gegevens die default vrij gegeven worden.


Bronnen

De Facebook-doctrine: hoe meer privacysettings, hoe minder privacy

Visual Guide To Facebook’s Privacy Changes Over Time

Exploring the Facebook Inc.

Facebook Platform Case

Hamburg considers suing Facebook over facial recognition feature

Facebook reaches deal with FTC over ‘unfair and deceptive’ privacy claims

The underlying flaw in Facebook’s business model

Was Facebook über dich weißWhat Facebook knows about you (video)

Contextuele Integriteit

In “Delete: The Virtue of Forgetting in the Digital Age” laat Mayer-Schönberger zich laatdunkend uit over data protection. Hij vindt dat, wat hij noemt ‘omnibus data protection’ zoals die bestaat in Europa, Canada, Argentinië, Australië… maar niet in de VS, niet efficiënt is:

“[it] is fraught with two substantial problems: political inertia due to collective action hurdles and potential structural overreach combined with limited actual impact.”

Vanuit een Amerikaanse tunnelvisie is dit misschien nog te begrijpen, maar voor ons in Europa wil dit zoveel zeggen als: aan artikel 8 van het Europees Verdrag van de Rechten van de mens en de richtlijn voor dataprotectie heb je niets. Wat politieke inertie betreft heeft hij misschien een punt, hoewel de EU regelmatig nieuwe richlijnen publiceert zoals deze rond cookies en spyware.

Maar ook vanuit Amerikaanse hoek komt er kritiek op ‘Delete’. Evgeny Morozov schrijft:

“The most disturbing anecdotes in Delete all have a social dimension and usually involve a third-party that acquires access to data that it was not supposed to see. This sounds like a problem of privacy, even if Mayer-Schönberger resists the label. His resistance may reflect the fact that conventional understandings of privacy are not very useful in the digital era.”

In plaats van ons te concentreren op het technisch-economische aspect van opslag, zouden we ons beter concentreren op de veranderende setting en context van privacy, waar het probleem werkelijk thuishoort. Voor we intensief gebruik maakten van elektronische communicatie was het vrij simpel. Privacy speelde zich af achter de gesloten deuren van ons huis, je had het briefgeheim en telefoons mochten niet afgeluisterd worden.

Vandaag ligt het allemaal iets ingewikkelder. In de eeuw van zoekmachines en sociale netwerksites hebben we nood aan een andere sociologische definitie van privacy. Helen Nissenbaum stelt voor om informatie en communicatie te definiëren met behulp van de context waarin ze vrijgegeven wordt, plaats vindt. Context-vrije informatie bestaat niet volgens haar (Helen Nissenbaum, 2004). Als we een verhaal vertellen aan een goede vriend terwijl we rondwandelen op straat, neemt dat niets weg van de vertrouwelijkheid van ons gesprek, ook al vinden we ons op een publieke plaats.

Als je een collega een homo-bar ziet binnenstappen is dat een waarneming in een context, de context van ontspanning. Als je die kennis later wil gebruiken om diezelfde collega te gaan bekladden op het werk, ruk je die informatie uit haar context en schend je zijn contextuele integriteit.

Als je bij de dokter toegeeft dat je een depressie hebt, dan is het redelijk om te verwachten dat die een dokter dat voor zich houdt. De context, in dit geval een relatie tussen patiënt en arts, is immers gebaseerd op een vertrouwensband die impliceert dat die informatie binnenskamers blijft. Wanneer de dokter deze toch zou delen wordt de integriteit van de context geschaad.

Als we dit principe toepassen op de digitale wereld, dan zijn de dingen die je op Facebook vertelt vertrouwelijke gesprekken met je virenden, ook al heeft FB dat begrip opgerekt naar alle personen die je niet expliciet haat. De foto’s die je erop plaatst behoren gezien worden als de foto’s die we vroeger uit de koekedoos haalden als er familie of vrienden op bezoek waren.

Anderzijds wie informatie post op een site voor professionele netwerken zoals Xing of Linkedin, doet dat net met de bedoeling om gezien te worden in een bredere professionele gemeenschap. Het zal dus wel geen toeval zijn dat het Duitse voorstel ook daar de lijn trekt. Bij aanwervingen Xing of Linkedin raadplegen moet kunnen volgens het voorstel, Facebook niet. Het Duitse voorstel gaat zeker in de goede richting.

Dingen uit hun context rukken, dat is natuurlijk net wat zoekmachines doen. Ze schenden  onze contextuele integriteit. Het ironisch bij dit gebeuren is dat Google uit onze verschillende zoekopdrachten een profiel opbouwt, een fictieve context creëert geschikt voor hun eigen doeleinden. Met dat profiel is het dan weer mogelijk voor marketingbedrijven om ‘gerichte’ advertenties te plaatsen op websites, contextuele reclame.

Laten we niet vergeten dat wij voor Google en niet alleen voor Google maar voor de vele andere marketingbedrijven wiens core busines user- tracking is, we slechts een product zijn, wiens gedrag veel geld (3 à 4 euro per duizend profielen) waard is op de profielenbeurzen zoals bijvoorbeeld BlueKai.

Deze praktijken tegenhouden lukt met antipysoftware of ook zonder voor degenen die daarvoor de nodige technische kennis bezitten. Maar het is niet eerlijk dat mensen daarvoor in hun beurs moeten tasten en het is voor gewone gebruikers geen oplossing. Het wettelijk regelen van wie en wanneer onze online profielen mogen en kunnen raadplegen, is wel een oplossing.

Tenslotte het gebruik van Facebook-profielen te verbieden bij aanwervingen zou pas een goede maatregel zijn.

Bronnen

Steve Mann, 2000, Computer architectures for protection of personal informatic property: Putting pirates, pigs and rapists in perspective, First Monday

Helen Nissenbaum, 2004, Privacy As Contextual Integrity

Viktor Mayer-Schönberger, 2009, Delete: The Virtue of Forgetting in the Digital Age, Princeton University Press

Recht op vergeten?

Volgens Mayer-Schönberger is het voor de eerste maal in de geschiedenis zo dat (digitaal) archiveren goedkoper is dan wissen. In zijn boek Delete: The Virtue of Forgetting in the Digital Age, in feite een aangedikte paper die  reeds in 2007 verscheen,  heeft hij ook de exacte kost van opslag en het wissen van data berekent.

Als gevolg daarvan is de menselijke capaciteit om te vergeten verloren gegaan, volgens hem. Net als de KGB destijds de dossiers van politieke tegenstanders voorzag van de stempel “хранить вечно“ (moet voor altijd bewaard worden) vergeet ook Google niets. Volgens hem moeten we terug leren vergeten.

Hij verwijst  onder meer naar het verhaal van een Canadese academicus, die in 2001 een artikel publiceerde in een filosofisch magazine, waarin hij terloops vermeldt dat hij dertig jaar eerder met LSD geëxperimenteerd heeft. Toen hij naar de Verenigde Staten reisde, kwam een overijverige agent van de grenspolitie op het idee de man te checken op Google. Een link naar het artikel sprong tevoorschijn en de man mocht meteen naar huis terugkeren. De toegang tot de Verenigde Staten werd hem ontzegd. Voorgoed.

Sociale media zijn niet meer weg te denken zijn uit ons dagelijks leven, maar waar we vroeger ons sociaal engagement, onze jeugdige verontwaardiging tegen zoveel onrecht, samenzweerderig in morsige cafés bespraken, doen we dat nu via het Net. En daar blijft het hangen, klaar om opgepikt te worden door de ‘recruiter’ van dat bedrijf waar we ons brood willen gaan verdienen. “Spijtig, maar we hebben voor een andere kandidaat gekozen.”

Door herinneringen te wissen, aanvaardt onze samenleving dat mensen evolueren, dat we de mogelijkheid hebben te leren uit vroegere ervaringen, en ons gedrag bij te stellen. Maar de digitale geheugens van Internet kunnen niet uitgewist worden. In een sociale context, worden jeugdzonden vergeten en vergeven, dit was voor velen van ons, ouderen, een geluk, maar die vlieger gaat niet langer op voor de jeugd van vandaag. Natuurlijk zijn vele jongeren zich hiervan bewust, ze zijn voorzichtig en zetten niet zo maar alles wat bij hen opkomt op het Net. Maar de vraag is dan ook of deze vorm van zelfcensuur op termijn ook geen vorm van ‘mind-control’ gaat worden.

Continue reading Recht op vergeten?

Het cyber-industriëel complex

Overal bewakingscamera’s, Google street view, … er is geen plekje nog veilig voor gluurders en pottenkijkers. Het Internet is waarschijnlijk het meest bespiede terrein van allemaal. Het valt niet op, een cookie droppen, niemand die het merkt maar het gebeurt continu.

Einde de jaren tachtig zagen hackers en ngo’s het internet als nog goedkope manier om informatie snel te verspreiden.  Democratisering van de informatiestromen. Goedkoop wel, maar nu is er een ander probleem. Ook al zijn alle rekeningen betaald, het is alsof er voortdurend een deurwaarder geflankeerd door twee dienders onze internet-huiskamer binnenstormt om de inboedel te inventariseren.

Waarom doen ze het? Machtswellust? Voyeurisme, of simpelweg omdat het kan…  Op het net kan iedereen het woord nemen. Democratie van het woord. En dat was niet de bedoeling. Dus moet het gajes in de gaten gehouden worden. De legitimiteit van het regime zou wel eens in vraag kunnen gesteld worden.

Continue reading Het cyber-industriëel complex

Zakenmodel van Facebook

Door het verzamelen van gebruikers informatie kan Facebook gepersonaliseerde en relevantere reclame aanbieden aan zijn klanten. Soms is dat gevaarlijk dicht bij het overtreden van de privacy-wetgeving in bepaalde  landen.

Inkomsten Model

1. Fan pagina’s

Fan pagina’s voor bedrijven is een snel groeiende markt. Adidas heeft meer dan 5 miljoen fans op Facebook.

2. Gesponserde poll’s

3. Apps

Ontwikkelaars kunnen een grote variëtieit bouwen, spelletjes, quizzen, giften, coupons, wedstrijden en fondsenwerving voor liefdadigheid.

4. Interactieve Advertenties

CPC (Cost Per Click) of Pay per click. Telkens als een gebruiker op een advertentie klikt en doorverwezen wordt naar de website van de adverteerder.

CPM (Cost Per Mile) Dit is een bedrag dat adverteerders betalen om hun boodschap aan een specifiek publiek aan te bieden. “Per Mille” wil zeggen per duizend indrukken.

Standaard Facebook adds

Continue reading Zakenmodel van Facebook